در حال بارگذاری صفحه
در حال بارگذاری صفحه
تست Activated Partial Thromboplastin Time یا aPTT یکی از مهمترین آزمایشهای غربالگری در ارزیابی مسیر درونی و مسیر مشترک سیستم انعقاد خون است و در تشخیص اختلالات انعقادی، بررسی کمبود فاکتورهای انعقادی و پایش درمان با هپارین کاربرد گستردهای دارد. دقت و قابلیت اعتماد نتایج این تست تا حد زیادی به کیفیت کیت مورد استفاده، ترکیب معرفها، نوع فعالکننده، ترکیب فسفولیپید و همچنین شرایط پیشتحلیلی نمونه بستگی دارد. در این مقاله به بررسی مبانی فیزیولوژیک تست aPTT، کاربردهای بالینی آن و مهمترین عوامل مؤثر بر کیفیت کیتهای aPTT پرداخته شده است. همچنین نقش فعالکنندهها، فسفولیپیدها، حساسیت کیت نسبت به کمبود فاکتورهای انعقادی، پایداری معرفها، تکرارپذیری نتایج و سازگاری کیت با سیستمهای آنالیتیکال مورد بررسی قرار گرفته است. علاوه بر این، عوامل پیشتحلیلی مانند نسبت خون به سیترات، شرایط نمونهگیری، سانتریفیوژ و نگهداری نمونه که میتوانند نتایج تست را تحت تأثیر قرار دهند نیز تحلیل شدهاند. هدف این مقاله ارائه یک دیدگاه علمی و کاربردی برای متخصصان علوم آزمایشگاهی و مدیران فنی آزمایشگاهها در انتخاب کیت مناسب و افزایش دقت نتایج تست aPTT است.
تست PT (Prothrombin Time) یکی از مهمترین آزمایشهای انعقادی است که برای ارزیابی مسیر خارجی انعقاد خون، تشخیص اختلالات انعقادی، بررسی بیماریهای کبدی و پایش درمان با وارفارین استفاده میشود. از آنجایی که حساسیت معرفهای ترومبوپلاستین در آزمایشگاههای مختلف متفاوت است، شاخصی به نام ISI (International Sensitivity Index) برای استانداردسازی نتایج معرفی شده است. ISI نقش مهمی در محاسبه INR دارد و هرچه مقدار آن به عدد 1 نزدیکتر باشد، حساسیت معرف و دقت نتایج بیشتر خواهد بود. در این مقاله با اصول تست PT، مفهوم ISI، ارتباط آن با INR، عوامل مؤثر بر نتایج آزمایش، کنترل کیفی و نکات مهم تفسیر نتایج آشنا میشویم.
